Isaan nov 2007
Bomen voor straatolifanten
Samen met partnerorganisatie PDA gaan we op veldonderzoek in de Isaan om te zien hoe micro-krediet in de praktijk werkt. Veel dorpen in dit gebied zijn arm. Vaak is rijst de enige bron van inkomen en zijn de uitgaven van het dorp groter dan de inkomsten. Het is voor de dorpelingen onmogelijk om zonder geld hun bestaansmogelijkheden te verbeteren en een lening bij een gewone bank kunnen ze niet krijgen. Dit gebied was vroeger bos waar veel olifanten leefden. Nu zijn er nog steeds veel olifanten, maar deze zijn tam. Ze worden vaak door hun eigenaren meegenomen naar de stad om te bedelen. We willen een traditioneel olifantendorp weer leefbaar maken voor mensen èn olifanten. Alle inwoners van het dorp kunnen ervan profiteren doordat ze een microkrediet kunnen krijgen om een nieuwe inkomstenbron op te bouwen. Door het planten van bomen wordt de dorpsbank gestart. Op die manier krijgen alle dorpelingen de kans een andere toekomst op te bouwen, uiteraard met bijzondere aandacht voor de families met een olifant. De olifanten profiteren: door herbebossing, het verbouwen van voedsel voor olifanten, educatie en werkgelegenheid waardoor families uiteindelijk niet meer met hun olifant hoeven te bedelen. Al twee jaar probeer ik een project te bedenken om de straatolifanten en hun families te helpen. Over dit concept ben ik heel tevreden. Nu er nog geld voor zien te vinden. En dan de uitvoering. Het klinkt allemaal nog erg conceptmatig. Het dorpsbezoek maakt het ineens concreet: dorpelingen sluiten een microlening af om met een karretje fruit en ijs te gaan verkopen, gaan zeep produceren en verkopen, kopen een rijstmolen zodat ze eindproducten kunnen verkopen, elk huis heeft nu een klein kruidentuintje voor de deur, gemaakt van een autoband. Het dorpshuis fungeert een avond per week als bank. Een groot boek met alle transacties, er liggen spaarboekjes voor de dorpelingen en enquêtes die onder de dorpelingen zijn gehouden. We bezoeken ook de nieuwe school. Het is een uniek concept, een soort vrije school, waar elke dag begint met een knuffel en de lokalen zeshoekig zijn. Ik krijg gelijk allemaal ideeën voor ons olifantendorp: welke vragen ik in onze enquête wil hebben, een brainstormsessie met olifantenfamilies, scholenprojecten, wat we voor de olifanten kunnen doen. Olifantenpoeppapier maken bijvoorbeeld. Sommige families in dit dorp houden varkens. Traditioneel lopen varkens los door het dorp. Voor de economische ontwikkeling is dit enigszins geïntensiveerd. Er staan een paar bio-industrieachtige hokken met vette varkens erin gepropt. Ai, ik ben helemaal voor economische ontwikkeling, maar absoluut tegen intensieve veehouderij. In ons dorp kan dit straks echt niet, mompel ik wat. Dat wordt nog een uitdaging. Tussen alle spannende veldonderzoektrips door, moet er ook geld gevonden worden. Want voor we financiering hebben, blijft het bij de bomen die we in het Elephant Nature Park kunnen planten. En daar hebben de straatolifanten en de wilde olifanten niet zoveel aan. Stichting De Kootje Fundatiën geeft ons het eerste groene licht: zij adopteren een olifantendorp.
Wat later bezoek ik een traditioneel olifantendorp. Zo’n 150 huishoudens, 60 olifanten die allemaal naar steden worden gebracht om te bedelen, geen bos maar wel aan de Moon-rivier. Ik praat met de dorpelingen over mijn idee. Ze worden gelijk praktisch: “De rivier overstroomt elk jaar, dus daar kunnen we niet planten. Met twee rai grond kunnen we één olifant voeden. Een mahouthomestay project? Dat kan prima in mijn huis!” Ik doe gelijk boter bij de vis en boek voor acht personen voor de twee Chang-reis. “Graag vegetarisch eten en geen haken bij het olifantbaden” merk ik alvast op. De dorpelingen zijn enthousiast. Heerlijk als mensen gewoon gelijk ter zake komen.
Lees hier meer over ons project in de Isaan.
