Het verhaal van Max
, officiële naam: Pang Somboon
Aangekomen in het Elephant Nature Park: Maart 2003
Gered van: Bedelen in Bangkok
Geboren in 1961 in Um Phang District, Tak provincie. Zijn moeder werkte in de houtindustrie. Max werd veel te vroeg bij zijn moeder weggehaald, zodat zij door kon gaan met het zware werk. Max is opgegroeid op met andere babyolifantjes.
Als Max oud genoeg is, wordt hij naar Bangkok gehaald waar hij in de drukke toeristisch gebieden Silom en Patpong met zijn mahout gaat bedelen voor eten. Toeristen, gefascineerd door de grootte van Max, kopen graag bananen en ander voedsel voor hem. In ruil daarvoor kunnen ze met Max op de foto, om thuis te bewijzen dat ze een reuzenolifant ontmoet hebben. De foto en verhalen van Max gaat de hele wereld over. Maar hoeveel mensen zien zijn verdrietige en vermoeide blik in zijn ogen en geprobeerd te begrijpen hoeveel angst zelfs grote olifanten kunnen hebben als ze gedwongen worden te werken op een vreemde plek, ver weg van hun natuurlijke omgeving en soortgenoten?
In 1999 begint de Thaise regering een campagne om olifanten van straat te krijgen. Het leven van de straatolifanten wordt hierdoor zo mogelijk nog moeilijker. Max en zijn mahout kunnen hun gebruikelijke route niet meer lopen en, om de politie te ontwijken, belanden ze in een van de buitenwijken van Bangkok. Ze verstoppen zich naast een afvalstortplaats. Max haalt hier veel van zijn eten vandaan. Zo wordt hij vaak ziek van vergiftigde etensresten. Af en toe komt de politie ook in dit gebied zoeken, waardoor de mahout op de vlucht slaat. Max blijft dan voor lange tijd alleen achter, zonder schaduw, eten of water.
Het wordt steeds moeilijker om geld te verdienen in Bangkok. De mahout besluit in 2000 naar de kust te trekken, naar het toeristisch gebied Pattaya. Op een hete aprilavond trekken Max en zijn mahout naar het centrum op zoek naar toeristen. Max draagt op zijn rug stapels bananan, komkommer en watermeloen die de mahout voor hoge prijzen aan toeristen wilt verkopen. In het donker langs de snelweg rijdt een gigantische vrachtwagen Max van achteren aan en sleurt hem 5 meter mee. De grote olifant blijft bloedend en bewusteloos op het asfalt liggen. Gelukkig is de mahout niet gewond zodat hij hulp kan halen. Max blijft flauwvallen.
Uiteindelijk lukt het de mahout om Max mee naar huis te nemen om hem daar ter verzorgen. Max vecht voor zijn leven en slaagt daar wonder boven wonder in, maar echt beter wordt hij niet. Ondanks alle wilskracht om in leven te blijven, verspreiden de infecties zich over heel zijn lichaam. Zijn rechter voorbeen wordt steeds stijver, totdat deze niet meer kan buigen; deze blijkt gebroken te zijn. De mahout heeft geen geld voor medicijnen. Alles wat hij kan doen, is zo goed mogelijk voor Max zorgen.
Een jaar later kan Max weer lopen, heel langzaam en voorzichtig, zonder zijn rechter voorbeen te buigen. De mahout neemt hem weer mee naar de straten van Bangkok. Nu krijgt Max behalve ontzag ook nog sympathie en medelijden. Toeristen geven meer geld dan ooit! Met als resultaat dat Max dag en nacht langs hete en vervuilde straten loopt te bedelen. Elk jaar moet Max een lange wandeling naar de stad Surin maken om het Olifantenfestival bij te wonen. Maar in 2002 gebeurt er iets in zijn leven waar hij nooit van heeft durven dromen.
Lek is samen met een Engels stel in Surin op het olifantenfestival. Ze ontmoeten Max en zijn mahout en horen het verhaal. Het is duidelijk dat Max hulp nodig heeft. Het engelse stel besluit alles te doen wat in hun vermogen ligt om Max te helpen.
Vandaag woont Max in Elephant Haven, waar hij een vrij en waardig leven heeft in zijn natuurlijke omgeving met een hele familie olifanten. Genoeg goed eten, verzorging en ontspanning. Max is nog steeds ziek. Hij heeft veel medicijnen nodig voor zijn infecties. Maar Max grootste behoefte, liefde en zorg, heeft hij eindelijk gevonden!
