Antoinette van de Water
Vrijwilligerswerk in Azië, dat wilde ik in de zomer van 2002 gaan doen, het liefst met olifanten. Al snel kwam ik op de website van Lek terecht en nam ik contact met haar op. Binnen twee weken was ik onderweg naar het Elephant Nature Park in Thailand, geen idee welke impact dit op me zou hebben. Het zorgen voor de babyolifantjes was bijvoorbeeld zo bijzonder. De hele dag (en nacht) waren we met de baby’s bezig: het maken van flessen babyvoeding, eten geven, zwemmen, wandelen en spelen. Terwijl het kleinste babyolifantje rustig op mijn schoot lag te slapen, liepen de tranen over mijn wangen als ik aan het leven dacht waaraan hij net ontsnapt was.
Ontdaan door de verhalen van Lek, bedacht ik allerlei manieren hoe ik kon helpen. Terug in Nederland verdwenen de olifanten geen dag meer uit mijn gedachten. Via de e-mail hield ik contact met Lek. En het gevoel om meer te willen doen dan alleen een persoonlijke financiële bijdrage en af en toe vrijwilligerswerk, werd alleen maar sterker. Ik wilde ervoor zorgen dat Lek meer geld voor haar werk kreeg, dat er meer olifanten gered konden worden. Meer mensen moesten weten hoe slecht het met de Thaise olifanten gesteld is … Als een soort droom ontstond het Bring the Elephant Home plan, niet beseffend dat dit plan best wel eens uitvoerbaar zou kunnen zijn.
In januari 2004 was ik weer terug in het Elephant Nature Park om als vrijwilliger te helpen. Er was veel veranderd: meer olifanten, het park was gegroeid, maar daarmee ook de behoefte aan meer middelen. Op één van de laatste avonden heb ik het Bring the Elephant Home plan ter sprake gebracht, voorzichtig omdat ik bang was dat ze het een naïef, onrealistisch plan zouden vinden. Gelukkig werd er heel enthousiast op gereageerd: als ik dit écht wilde doen, was het uitvoerbaar en stonden ze er helemaal achter. Uiteraard nog wel met een aantal kanttekeningen, want er zou veel bij komen kijken.
Terug in Nederland was ik meer gedreven dan ooit om het plan van de grond te krijgen. Nadat ik het uitgewerkte plan naar Lek had gestuurd, kreeg ik definitief groen licht en is Bring the Elephant Home van start gegaan! In december 2005 hebben we twee straatolifanten vrijgekocht, de toen zesjarige Dok Ngeon en de vijfendertigjarige Sri Nuan. In het boek Thaise olifanten van de straat, kunt u alles lezen over hun tocht naar de vrijheid.
In 2008 werd ons belangrijkste project Trees for Elephants. Waarom richten we ons nu op bomen in plaats van direct op olifanten? Dat is makkelijk uit te leggen. Elk probleem rond olifanten is terug te brengen tot één probleem: de gigantische ontbossing die in Thailand heeft plaats gevonden. Zonder bomen geen olifanten. Daar zijn we flink aan de slag mee gegaan, met verschillende herbebossingacties. Sinds 2008 hebben we ruim 200.000 bomen voor zowel wilde als gedomesticeerde olifanten geplant. Op de webpagina’s Trees for Elephants kunt u volgen hoe dit verloopt. Om alternatieven te creeren voor straatolifanten, hebben we een dorpsontwikkelingsproject in Buriram opgestart: het olifanteneiland! Samen met de dorpelingen werken we aan een natuurlijke leefomgeving met voldoende voedsel voor olifanten en inkomsten om de olifanten te kunnen onderhouden. Al onze projecten kunnen we alleen uitvoeren dankzij de steun van onze donateurs. Ik hoop dat u ons ook wilt helpen!
Hartelijke groet,
Antoinette van de Water, oprichtster van BTEH
Bekijk hier het foto album van Bring the Elephant Home!
