Bedelolifanten in Chiang Mai
Ingezonden artikel van Margreet Steendijk, augustus 2008
Elke toerist in Thailand zal er weleens mee te maken hebben gehad. Olifanten die aan de stoeprand van een vaak lawaaierig café staan. Behangen met zakjes voedsel dat na betaling hiervan door de toerist gegeven mag worden. Zo verdient de olifant de kost voor zijn begeleiders. Geen bomen, geen ruimte, geen vrijheid, geen soortgenoten. Het decor van de bedelolifant is broeierig asfalt met als gevolg een beroerd dagelijks bestaan. Indien het tot de mogelijkheden zou behoren, dan zou het zelfmoordcijfer onder deze Thaise olifanten schrikbarend hoog zijn. Maar die keus hebben zij niet. De mens zal moeten ingrijpen. En zie daar. De Thaise autoriteiten hebben ingezien dat de lijdensweg op straat voor deze reuzen zo niet langer kan. Althans dat doet een artikel van City Life Chiang Mai van 6 juni 2008 op pagina 43 de gemeenschap beloven en geloven. Het artikel laat er geen misverstanden over bestaan:
CM Deputy to Ban Elephants on Streets
Chiang Mai Deputy Chief Mr. Chumporn Sangmanee will strictly prohibit and penalise any mahouts found bringing their elephants to the streets of Chiang Mai after the designated May8th deadline.
On May 2nd. Chumporn issued a warning to more than 10 mahouts who currently bring their elephants into the city to sell food. The creatures, who many believe to be mistreated, are to be brought to Pang Chang, an elephant camp in the Maesa District for rehabilition.
Het artikel doet de ware dierenliefhebber een gat in de lucht springen. Deze twee toeristen deden dat ook op 7 juni 2008, genietend van een avondmaaltijd in het oude centrum. Nog nauwelijks bekomen van dit goede bericht staat er een damesolifant van een jaar of zes voor onze ogen met een zichtbaar ondergewicht. We spreken de mahout aan op het nieuwe Thaise beleid, maar hij reageert net zo apathisch als zijn olifant.
We besluiten de toeristenpolitie de volgende dag hiervan in kennis te stellen .Na het invullen van een stapel formulieren hebben wij onze administratieve aangifteplicht vervuld. Dat alles in de hoop en veronderstelling dat de aandacht op deze overtreding niet onopgemerkt voorbij zal gaan. Maar twee dagen later zagen we de olifant-stumper weer, ditmaal voor een andere kroeg. En de verhalen kwamen weer los.
Andere toeristen hadden een vastgetekende bul bij een tempel zien lijden.
Er zouden nog minstens twee andere bedelolifanten in Chiang Mai rondlopen.
De olifanten lopen vlak langs de politieagenten op straat en er wordt niet ingegrepen.
Het nummer, wat je kunt bellen bij signalering van een bedelolifant: geeft geen gehoor.
Kortom: de intenties en de regelgeving van de Noord-Thaise wetgever zijn om in te lijsten, maar de naleving ervan laat nog veel te wensen over.
Wat kun je doen als toerist om de Thaise wetgever bij de les te houden? Aangifte, aangifte en nog eens aangifte. Het kost eventjes wat moeite, maar alleen al door de vinger aan de pols te houden en de druk op de autoriteiten te vergroten, kan het lijden op het asfalt stoppen.
Namens de bedelolifanten willen wij u dan ook alvast danken voor de genomen moeite.
Margreet Steendijk
