Verslag bevrijding Faa Sai
Op zondag zien we Faa Sai weer op het olifantenfestival. Ze staat even gestresst aan haar kettingen te trekken als de vorige keer dat ik haar zag. We hebben fruit voor haar meegenomen en vragen de mahouts om het voor haar schoon te maken. Gelukkig hoeft ze niet meer aan de show mee te doen. Maar ook achter de schermen raakt ze in paniek van het vuurwerk en de rennende en schreeuwende olifanten in het stadion. Ik probeer haar op haar gemak te stellen, te laten eten en aan ons te laten wennen. In mijn gedachten zitten we al samen in de truck op weg naar het Elephant Nature Park. Lek praat als brugman met de eigenaar. Op een gegeven moment zegt ze dat ze met een andere olifant bezig is en loopt weg. Gelukkig komt de eigenaar dan toch achter haar aan en accepteert haar bod. Het lijkt te gaan lukken!
Maandagochtend ben ik met Dr. Prasit naar het dorp van Faa Sai gegaan. Met het ambitieuze plan om Faa Sai die avond nog mee te nemen. Toen we Douk Ngern en Sri Nuan vrijkochten, heeft het draaien van de papiermolen bijna een week gekost, maar Dr. Prasit regelt alles in twee uurtjes. Hij is overheidsarts van een hogere rang. De ambtenaren rennen voor hem. Weer een stapje verder… Nu eerst naar de markt om genoeg eten in te slaan voor de lange reis. Volgens haar inmiddels ex-eigenaar is er al genoeg voedsel, maar ik vertrouw er nooit op dat dit voldoende is. Ik sla ruim in: vier zakken bananen, vier pompoenen, vier zakken watermeloen, een zak komkommers, zes ananassen en een zak cantaloup. De ex-eigenaar lacht erom. Hij vindt het duidelijk overdreven. Nadat we met de hele familie de financiën geregeld hebben, zou de truck moeten komen. Nog een half uurtje, zeggen ze. Dat wordt zes uur later. Want de chauffeur kwam onderweg een liftende olifant tegen, moest daarna twee keer met rijst heen en weer rijden, nog twee olifanten uit Satuk halen maar door de overbelasting kwam de truck vast te staan en vervolgens ook nog een keer zonder benzine. Arme Faa Sai staat nog steeds te wachten, al heeft ze geen idee waarop. Maar dan arriveert de truck toch echt. We gooien een flinke laag hooi naar binnen, het eten op het dak en ik kruip erin om Faa Sai met eten gerust te stellen. Een paar minuten later rijden we weg. Het is gelukt. Faa Sai is vrij!
Faa Sai houdt zich groot tijdens de tocht. Ze eet goed en is erg nieuwsgierig naar ons en de omgeving. Haar slurf steekt ze steeds naar buiten om de frisse lucht op te snuiven. ’s Nachts wordt het koud. Ik val in een baaltje hooi voor haar in slaap maar word wakker van haar slurf. Het lijkt wel een droom. ’s Ochtends begint Faa Sai uitgeput te raken. Ze swingt nog steeds heen en weer, waardoor haar spieren verzuren. Als we even stoppen, valt ze bijna in slaap. Het begint al warm te worden en we willen in elk geval voor de echte hitte in het Park zijn. We spoelen haar af, geven haar eten en drinken en moeten verder. Nog even Faa Sai! Het laatste uurtje lijkt wel drie uur te duren. Maar dan rijden we de poort van het Elephant Nature Park in, gevolgd door rennende cameraploegen. Lek en de vrijwilligers staan ons op te wachten. De kettingen vallen van haar benen af. Die waren zo te zien heel lang niet af geweest. We nemen haar eerst mee naar de rivier om te drinken. En Lek heeft weer veel lekker fruit voor haar klaar gezet. Maar ze graast liever zelf gras. Echt een straatolifant. Straatolifanten eten altijd al bananen of suikerriet en kunnen zelf nooit grazen. Dan is het tijd voor de ontmoeting met de kudde….
Een jong olifantje is altijd gewild, want de meeste volwassen vrouwtjes olifanten willen er wel een adoptiekindje bij. Faa Sai wordt direct door verschillende families omringd. Aan alle kanten wordt ze door slurven betast en besnuffeld. De baby’s willen gelijk met haar spelen. Sri Nuan probeert haar in haar mond te stoppen, en als dat niet lukt onder haar lichaam te krijgen. Een kakofonie van olifantengeluiden. Faa Sai is direct populair. Ze loopt af en toe met Mae Boon (moeder van Aura) mee. Maar ze lijkt zich het meest comfortabel bij Douk Ngern en Mae Tokoh (moeder van Pupia) te voelen. Die nacht laten we haar dus bij deze familie slapen. ’s Avonds laat ga ik met Pom bij haar kijken. Ze is van slag. Ze maakt ruzie met Douk Ngern.
Van alle olifanten die ze weg kan duwen, moet ze natuurlijk niet precies Douk Ngern wegduwen als ik sta te kijken. Als Douk Ngern helemaal buiten het nachtverblijf staat, gaat ze Pupia en zijn moeder lastig vallen. Sri Nuan komt op voor haar familie en geeft Faa Sai een flinke duw. Dit is geen succes. We zetten haar dus buiten slurfbereik maar wel in de buurt van de familie. Een half uurtje later gaat ze liggen en valt ze in een diepe slaap. Ik ben benieuwd wat er de volgende dag gaat gebeuren!
Als ik ’s ochtends de luiken van mijn hut open gooi, rent Faa Sai al rond. Ze is zo wanhopig op zoek naar liefde, dat ze wat opdringerig overkomt. Sommige olifanten duwen haar weg, maar brutaal als ze is, komt ze gelijk weer terug. Wat een verschil met Douk Ngern, die de eerste weken in het Park niet in de buurt van onbekende olifanten durfde te komen. Faa Sai kiest Mae Boon uit als haar nieuwe adoptiemoeder. Mae Boon zorgt eigenlijk niet eens goed voor haar eigen kindje Aura. Maar met de tantes in de buurt redt Aura het prima zo. Als Mae Boon door heeft wat Faa Sai van haar wil, rent ze er eerst vandoor. Maar Faa Sai rent wild trompetterend met haar mee. Mae Boon geeft zich al snel gewonnen. Faa Sai wijkt geen ogenblik meer van haar zijde. Aura is duidelijk blij met haar nieuwe zusje. Als Faa Sai in paniek raakt, gaat Aura naar haar toe om haar gerust te stellen.
Jee, in twee dagen haar vrijheid terug en een nieuwe familie. Wat moet dit fantastisch voelen voor Faa Sai. Maar zeker ook voor mij. Iedereen die hieraan mee geholpen heeft, bedankt namens Faa Sai!
Antoinette
PS: speciale dank gaat uit naar Vodafone World of Difference omdat ik een gedeelte van mijn persoonlijke onkostenvergoeding mocht gebruiken om Faa Sai te redden!
