Sukhothai Sabai Sabai
Na ongeveer acht uur rijden komen we aan in Sukhothai. We hebben de hele tijd achter de truck gereden dus goed in de gaten kunnen houden wat daar zich allemaal afspeelde. Sri Nuan heeft weer diarree. Vorige keer zei Duang dat dat door de vele ananas kwam, maar die heeft ze nu niet op. Wel werd er ’s nachts een flinke baal suikerriet gebracht waar ze flink van hebben gegeten. Duang heeft de hele rit op de olifanten gelet en daarom veel moeten staan. Hij is bekaf als hij aankomt, maar zegt dat het geen probleem is. Bij de tempel wacht de hoofdmonnik ons al op. Voor de foto doet hij, net als bij de eerste ontmoeting, snel zijn gewaad goed. Ik mag geen foto’s maken als hij niet helemaal juist is aangekleed, waarschuwt Lee. De olifanten kunnen overdag aan de overkant van de weg op een stukje privé veld grazen. Het is een kaal rijstveld met daaromheen flink wat hoog gras. Het eerste wat de olifanten doen is op een grote groene boom aflopen en deze kaalplukken. De eigenaar lacht erom.
We blijven nog een tijdje gebiologeerd naar dit schouwspel kijken en keren dan terug naar het tempelterrein.
In de openbare ruimte richten we de keuken in. Een enorm houten gebouw op dikke houten boomstammen. De vloerplanken zijn heel breed dus het moet een oud gebouw zijn, wel honderd jaar misschien, schat Lee. Wij vinden het gebouw prachtig, maar de keukencrew is er minder blij mee. In Lopburi lag alles lekker dichtbij elkaar, konden we de keuken afsluiten en was er zelfs een toilet binnen. Dit is zo groot dat we elke dag uren bezig zijn om de vloer te vegen, klaagt Nong. Verder had iedereen het enorm naar zijn zin in Lopburi en vonden we het moeilijk afscheid nemen van met name de vriendelijke nonnen. “Sukhothai sabai sabai = relaxed, relaxed”, zingen we toch maar, want het gaat hier zeker ook net zo leuk worden!
Als we het tentenkamp tegenover de keuken opbouwen komen er van alle kanten al kinderen aangelopen. We maken twee ongebruikte toiletten schoon en maken er een dames en een herentoilet van. Met de minibus gaan we op zoek naar bananen voor de olifanten. Die blijken hier heel goedkoop te zijn dus de minibus wordt weer volgeladen. We krijgen ook nog flink wat bananen gratis mee, want Lee heeft weer als super ambassadeur met de verkoopsters zitten praten. Terwijl we het hier op de terugweg tevreden over hebben, passeren we een baby olifantje die langs de markt loopt te bedelen. Hier ook al…
Het kamp ziet er bij terugkomst al gezellig uit, zeker nu de olifanten er bij staan en lekker aan het eten zijn. Het enige nadeel is dat er een weggetje tussen het dorp en de grote weg, vlak door ons kamp heenloopt, dus we verwachten wel wat drukte, ook ‘s nachts…
