Breng de olifanten naar school
De tempel waar we verblijven staat aan de rand van Lopburi, in het dorpje Thanon Jai . Bij de tempel zit dit keer geen school, dus zoeken we iets in de omgeving. Omdat we de olifanten aan de kinderen willen voorstellen, is een school zo dichtbij mogelijk het beste. Dan kunnen we er ’s ochtends vroeg met de olifanten naartoe lopen. Om 6.30 uur, nog in het donker, vertrekken we. Om half 8 begint een Boeddhistische ceremonie met monniken uit de omgeving en daar willen we aanmeedoen. Alhoewel de wandeling door een klein dorpje is, valt het verkeer erg tegen. De olifanten schijnen zich er niet aan te storen, want ze lopen flink door. Onderweg kijken ze goed rond voor lekkere bomen. Af en toe grijpen ze een tak langs de weg om die van de boom te rukken. Duang loopt voor de stoet en controleert het wegdek. Hij schopt af en toe scherpe voorwerpen weg en waarschuwt als er putdeksels zijn waar de olifanten doorheen zouden kunnen zakken. Narong zit bovenop Sri Nuan om haar bij te sturen en te verhinderen dat ze teveel takken grijpt. Wiseat loop naast Douk Ngern, die netjes met hem meeloopt. Door midden op de weg te lopen, probeer ik de auto’s niet te dicht langs de olifanten te laten rijden. We dachten ergens linksaf het veld in te kunnen slaan, om zo binnendoor naar de school te kunnen lopen. Maar de velden zijn allemaal privé eigendom en afgezet met hekken. We moeten wel langs de weg lopen. Al met al is die weg amper een kilometer lang maar het voelt helemaal verkeerd. Zo hadden we dus bijna drie maanden gelopen… Ik ben blij dat we er niet eens aan begonnen zijn.
De zon is inmiddels opgekomen als we bij de school aankomen. Naast het sportveld voor de school is al een mooie plek voor de olifanten ingericht: in de schaduw van een paar bomen ligt een stapel bananenbomen klaar. We trekken er een lint omheen zodat de kinderen niet te dichtbij kunnen. De olifanten beginnen gelijk de bomen uit elkaar te trekken. Eerst de bananenbladeren, die ze met hun slurf strippen. Dan de sappige stammen, die ze met hun voet opensplijten, zodat ze er met hun slurf stukken uit kunnen trekken. De kinderen komen met bananen aan, waardoor er ineens een grote groep om de olifanten ontstaat. Gelukkig letten de mahouts goed op dat ze achter het lint blijven. Van een lerares krijgen we een welkomstbord en –boek: Welcome Bring the Elephant HOME team, Douk Ngern and Sri Nuan to Wat Thanon Kae School. Het boek staat al vol met tekeningen die de kinderen al gemaakt hebben. Leuk! De artsen van het dierenkantoor Lopburi zijn er, die willen samen met ons honden en katten gaan steriliseren en castreren. Voor onze Bring the Elephant HOME stand gaan zij een operatietafel installeren. Als ik de messen klaar zie liggen, hoop ik dat ze het niet echt gaan doen hier in de openlucht. Bij wijze van internationale dierenbeschermingssamenwerking, leek ze dit een goed idee. Ons hele team is aanwezig, twee olifanten op het sportveld, 350 leerlingen en hun ouders, olifantenlessen door Nederlanders, Jumbo Express met “life” sterilisatie en castratie, de village leader presenteert Bring the Elephant HOME door de luidsprekers, alle officials van de lokale overheid zijn er, ITV staat de filmen, en dit alles tegelijk, wat een chaos!
Voor we het in de gaten hebben, liggen er al drie honden bewusteloos op tafel. We kunnen er niet te lang bij stilstaan, want we moeten naar binnen voor het programma. De zaal dit vol kinderen en ouders die naar stukjes aan het kijken zijn op het podium. Een klasje doet een traditioneel dansje, een meisje zingt een liedje en er zijn toespraken van de lerares. Wij worden steeds naar voren gesleept om als “farang” de prijzen te overhandigen. Dan komt de laatste act voor wij op mogen. Een jongetje van een jaar of twaalf komt helemaal opgemaakt in hotpants en topje het podium op en het publiek begint te gillen. Op een flinke beat voert hij een soort paaldansact op, terwijl alle ouders meeklappen. De muziek valt uit waardoor de act plotseling is afgelopen. Het hoofd van de school kondigt ons daarna in gebrekkig engels aan. We hebben ongeveer hetzelfde programma als in Ayutthaya voorbereid, alleen een beetje ingekort. Als we het chang-lied inzetten roept het schoolhoofd dat ze een echte olifant op school hebben. Een dik meisje wordt naar voren geduwd en de hele school zingt het chang-lied voor haar. Gelukkig komt een lerares bij haar staan, en dansen ze samen op het liedje. Een beetje een genante vertoning vinden wij, en zielig voor het meisje. Het beoordelen van de tekeningen wordt in de tussentijd door het hele team gedaan. Buiten reiken we daarna de prijzen uit. Er is een hele grote tekening gemaakt op karton, en voor de kunstenaars hebben we een speciale prijs. Omdat het buiten steeds warmer wordt, en de kinderen niet allemaal tegelijk naar buiten komen, kunnen we niet met de hele groep op de foto. De olifanten zijn intussen al naar huis aan het wandelen en wij sluiten het programma af met het uitdelen van de schriftjes, pennen en gummen.
Als we aan het opruimen zijn, struikelen we over de honden die nog onder narcose en met bebloede achterlichamen her en der op het sportveld liggen te wachten totdat hun baasjes ze weer op komen halen.
Na het programma gaan we lunchen met de mensen van het animal office om daarna onze transportpapieren naar Sukhothai in orde te maken. Als we het kantoor binnen lopen, heeft iedereen het over Bring the Elephant HOME. De dierenartsen vragen jaloers naar de ervaringen van hun collega’s, die er vandaag bij waren. Als Lee het krantenartikel uit the Nation te voorschijn haalt, komt iedereen kijken om te zien of ik dat echt ben. Van alle kanten worden er foto’s en filpjes gemaakt. Het hoofd van de animal offices provincie Lopburi komt binnen en begroet ons hartelijk. Hij heeft net de complimenten gekregen van zijn collega’s uit Bangkok. Blijkt dat ze advies hebben gevraagd over hoe ze met ons om moesten gaan. Bangkok is trots op Lopburi omdat we zo goed hebben samen gewerkt. Ze hopen dat we in de toekomst meer projecten samen kunnen doen.
Aan het einde van de dag horen we een aantal nonnen al giechelend ons kamp binnen lopen. We gaan naar ze toe en ze leggen uit dat ze bananen aan de olifanten willen geven. Lek heeft een vracht bananen gestuurd vanuit Chiang Mai met de trein, en we wachten totdat ze het kamp ingebracht worden. Samen met de nonnen, die steeds dichterbij de olifanten durven te komen, geven we de bananen aan Sri Nuan en Silver Flower. Een non maakt met haar mobiele telefoon foto’s van ons en de olifanten. Wij maken op onze beurt weer foto’s van haar terwijl ze daarmee bezig is. Ze proberen iets uit te leggen en zeggen steeds “kitum”. We denken dat het betekent dat ze ons zullen missen en dat blijkt te kloppen. Kitum is “I will be thinking about you!” legt Lee ons later uit. Dit woord zullen wij ook zeker gaan gebruiken, te beginnen bij deze lieve nonnen!
