Scholarship monnik studenten
door Hanna:
Het aanbieden van de scholarships voor de monnikstudenten gaat er heel anders, maar net zo officieel, aan toe. We wachten op de leider van de tempel en de twee monnik oudsten. Na veel buigingen worden we uitgenodigd in een van de monnikhuisjes. Schoenen uit, nog meer buigingen ter ere van de monnik en de vele Buddha’s die in de ruimte staan, en de ceremonie kan beginnen. Antoinette gaat de scholarships uitdelen. Omdat er maar een student is op komen dagen, de andere is nog druk bezig, wordt er een oranje doekje voor de jongen gelegd. Hierop moeten de envelopjes met geld komen te liggen. “Hoe moet ik het doen?” fluistert Antoinette en ik gok: “Naar de student toelopen, op je knieën gaan zitten, buigen, de envelopjes op het oranje doekje leggen en nog een keer buigen…”. Normaal doen we Lee altijd na, dus het wordt spannend deze keer. Binnenin een tempel mag je in ieder geval niet op je schoenen lopen, en in het bijzijn van de monnik en Buddha beelden liever helemaal niet lopen, maar zo laag mogelijk blijven. Nooit met je voeten naar de monnik of een beeld wijzen en het liefst achteruit weer vertrekken, en niet vergeten veel te buigen. Kadootjes, giften of geluksamuletten nooit direct aangeven of aanpakken, alles via een speciaal doekje of in ieder geval ergens op of in opvangen. Het gaat goed deze keer. We moeten ophouden met fotograferen en filmen, de handen samenhouden want de monniken gaan chanten. Het klinkt heel mooi en ik heb de neiging om de videocamera weer aan te zetten, al was het alleen maar om het bijzondere doordringende geluid mee op te vangen. Blij dat ik het niet gedaan heb en de monnikenstemmen gewoon in me opgenomen heb, verlaat ik samen met de anderen het huisje. Nog een foto buiten dan, met de drie monniken op de trap! Aan het einde van ons verblijf krijgt iedereen nog een geluksamulet, goed voor onderweg…
