Eindelijk on Tour!
Vrijdag staan we om 5.30 uur op om op tijd te kunnen vertrekken. Als het kamp min of meer is ingepakt worden de olifanten gehaald. Silver Flower staat lekker bananen te eten en Sri Nuan komt bij de vrachtwagen kijken. Als de vrachtwagen start, rent ze er vandoor. De oude mahout rent er achteraan maar verzwikt zijn enkel. Hij geeft Narong de opdracht om achter haar aan te gaan. Maar die geeft snel op. Lee grijpt een paar trossen bananen en sprint het veld in. Als een held komt hij met Sri Nuan terug lopen. Boos op de mahouts, want tijdens de tocht mag dit natuurlijk nooit gebeuren. Stel je voor dat een van de olifanten aan het rennen slaat in de tempel waar we verblijven. Als we het pad aflopen naar een goede plek waar de olifanten kunnen instappen, vraagt een dorpsbewoner ‘chang bpra baan’? Bring the Elephant HOME? Ja dat klopt, we brengen de olifanten terug naar huis! Een paar dagen tevoren waren we nog bang dat een aantal dorpsbewoners niet zo blij met onze komst waren. Lee hoorde dat er enkele boze mahouts in het dorp waren omdat ze gehoord hadden dat we tegen hun bedelpraktijken zijn. Die nacht scheurden er brommers luidruchtig langs ons kamp. Even dachten we dat ze kwaad wilden, maar gelukkig reden ze na een tijdje door. We besluiten om de folders die we gemaakt hebben nog maar niet uit te delen. Als we beginnen met de tocht en in de tempels slapen zijn we minder kwetsbaar, en in ieder geval onderweg. We moeten er niet aan denken dat boze mahouts ons tegen willen houden, zodat we niet van start kunnen gaan.
Erg blij met de reactie van deze vriendelijke dorpsbewoner die in ieder geval wel begrepen heeft waar het Bring the Elephant HOME om te doen is, rennen we snel verder om op tijd bij het instappen te kunnen zijn.
Gelukkig gaat dit de olifanten en de mahouts makkelijk af. Sri Nuan twijfelt eerst nog maar Silver Flower geeft het goede voorbeeld. Netjes naast elkaar staan ze voor het eerst samen in de grote truck. Als we wegrijden zitten Hanna en ik op het dak van de cabine van de truck, zodat we de twee vanbovenaf goed in de gaten kunnen houden. Opa Duang en Wiseat staan achter in de truck om te kijken of daar alles goed gaat. We geven de olifanten een aantal ananassen en komkommers, maar ze willen duidelijk meer. Slim als ze zijn hebben ze snel door waar we het voedsel vandaan toveren. Sri Nuan komt steeds dichter bij met haar hoofd en ruikt de extra ananassen en komkommers die in zakken naast ons bovenop de truck liggen. Met haar slurf probeert ze zelf de tassen te pakken, terwijl ik haar probeer af te leiden door af en toe een komkommer te geven. Maar nu ze weet dat de tas daar ligt, wil ze die helemaal hebben. Als ze hem te pakken krijgt, stopt ze de hele tas met haar slurf in haar mond. Vanaf het dak van de cabine probeer ik de plastictas voor een komkommer om te wisselen, terwijl we met de truck over een hobbelig pad rijden. Een gewaagd gevecht, maar uiteindelijk lukt het: Sri Nuan heeft alle komkommers uit de tas, en ik heb gelukkig het plastic terug. Als ik me toevallig omdraai, zie ik een elektriciteitskabel aan komen: bukken! Dat doen we precies op juiste moment en de kabels gaan vlak over ons heen… Toch maar van dat dak af. We stoppen bij een benzinepomp waar een busje met kinderen staat. De kinderen beginnen spontaan allemaal het olifantenlied te zingen als ze ons aan zien komen. Het is erg leuk om de gezichten van de mensen te zien die we onderweg tegenkomen. “Wat zit er in die truck?” zie je ze eerst denken, en daarna lachen ze: “Chang!” ’s Middags begint het erg warm te worden. Gelukkig zijn we vroeg vertrokken en hoeven we niet meer al te ver te rijden. We passeren een aantal politieposten, en Lee legt uit dat we alleen hoeven te stoppen als er ook een “animal office” post bij zit. Dit doen we een keer, Lee haalt zijn stempel en we kunnen weer verder. De gelukskettingen en het kruisen van onze vingers helpt! Als we aankomen in Ayutthaya lopen de olifanten gelijk het veld in: overal vers gras, wat een verschil met Surin. Lee vraagt aan de eigenaar van het groene veldje naast de tempel of de olifanten er overdag mogen grazen, en dat is geen probleem. Na ze te drinken te geven en een goed plekje in de schaduw voor ze te zoeken, gaan we zelf ons kamp installeren.
