Silver Flower vrijgekocht!
Silver Flower komt met haar voorbenen aan elkaar vast gebonden naar ons toe hupsen. De strakke kettingen worden afgedaan voor de rit. Dat was de laatste keer dat haar voetjes samen waren gebonden! Wat een fijne gedachte! De vreselijke mahouts kijken niet eens om als ze in de truck stapt. Ik klim bij haar in de truck, om haar tijdens de rit op haar gemak te stellen. Maar dat is niet eens echt nodig, ze lijkt het best naar haar zin te hebben. Misschien voelt ze wel dat ze op weg is naar een beter leven. Op het stukje land aangekomen waar ze voorlopig kan bijkomen, gaat ze gelijk op verkenning uit.
Op woensdag hebben we nog drie keer moeten pinnen en toen hadden we het geld voor Silver Flower bij elkaar. We bellen de eigenaar om te zeggen dat we het geld hebben en maken een afspraak voor de volgende dag. Voor het slapen halen we het geld te voorschijn. Opnieuw tellen en stapeltjes van 10.000 maken. Jawel, we redden het! Een mooi gezicht om alle tientjes van onze donateurs bij elkaar te zien liggen en te weten wat we er morgen mee gaan doen! Een korte nacht, want we hebben heel veel te doen de volgende dag. Zouden we dan eindelijk Silver Flower kunnen gaan halen?
’s Ochtends is Lee al druk met de papieren bezig. We moeten eerst postzegels halen om direct een kopie van het contract naar het dierenregistratiekantoor in Chiang Mai te kunnen sturen. In het stadskantoor halen we zegels om de documenten te laten registreren. Mocht er iets niet in orde zijn, dan zijn de documenten juridisch in ieder geval gedekt.
Terug naar het dierenregistratiekantoor waar we twee weken geleden ook waren. Ik herken het bijna niet terug omdat er nu een luidruchtig festival plaatsvindt. Er heerst een uitbundige sfeer. Tijdens de lunch zitten we naast de politie die al vrolijk aan de Mekong whisky zit. De eigenaar van Silver Flower staat al op ons te wachten. Deze keer lijkt hij nuchter te zijn en in een betere stemming. Met de ambtenaar nemen we alle papieren door, zo komen we erachter dat het nummer van Silver Flowers microchip mist. De eigenaar moet van Lee gaan bellen om iemand de papieren te laten brengen. De ambtenaar schrijft met de hand een brief aan het kantoor in Chiang Mai waar de zegels van Lee op worden geplakt. Veel handtekeningen, getuigen worden erbij gehaald, papieren worden met elkaar vergeleken en dan wordt het contract opgesteld. Ik haal het geld te voorschijn, zodat de eigenaar kan beginnen met tellen. Dan zet hij zijn handtekening en is de overdracht een feit. Jeehee, het is gelukt!
De mahout en zijn vriendin met ivoren sierraden komen daarna aanrijden met de microchippapieren. Dit is ook gelijk een medisch paspoort. Hier staat bijvoorbeeld in dat ze voor het festival Botox heeft gekregen. Nu heeft ze best veel rimpels, maar om een olifant nou Botox te geven??? We moeten nog even wachten op de familie van Mae Lai Tong. Er moeten nog wat kopieën gemaakt en een truck geregeld worden. In de tussentijd stuur ik een fax naar de Postbank om mijn credit card krediet te verhogen om straks Sri Nuan te kunnen betalen. We hangen dus nog wel een tijdje op het festival rond. Er zijn wedstrijden Takrow, een soort voetbal met volleybalnet wat met een rieten bal gespeeld wordt. Volgens Lee spelen hier nu de beste teams van Thailand. En dat geloven we graag, want het ziet er heel spectaculair uit. Ze maken op het asfalt al schoppend salto’s om een schot te blokken. We kijken een paar minuten maar dan staat de truck al klaar.
Met lege truck komen we aan op het veld waar Silver Flower staat. Ze komt met haar voorbenen aan elkaar vast gebonden naar ons toe hupsen. De strakke kettingen worden afgedaan voor de rit. Dat was de laatste keer dat haar voetjes samen waren gebonden! Wat een fijne gedachte! De vreselijke mahouts kijken niet eens om als ze in de truck stapt. Ik klim bij haar in de truck, om haar tijdens de rit op haar gemak te stellen. Maar dat is niet eens echt nodig, ze lijkt het best naar haar zin te hebben. Het lijkt wel alsof ze voelt dat ze op weg is naar een beter leven. Op het stukje land aangekomen waar ze voorlopig kan bijkomen, gaat ze gelijk op verkenning uit. Er is vooral veel eten te vinden. Veel bananen van ons en de dorpsbewoners hebben al palmboombladeren voor haar gehaald. Ze bruist van de energie.
De kinderen uit het dorp beklimmen de truck en bekijken ons uitvoerig. Natuurlijk poseren ze ook uitgebreid voor de foto. Hanna springt bij iemand achterop de scooter om chips voor de kinderen te halen. De dorpbewoners lijken het wel leuk te vinden dat we er zijn. Ze komen naast ons staan om te kijken hoe groot we precies zijn, knijpen in onze armen en wijzen steeds lachend naar hun neus. Lee zegt altijd dat we eerst vrienden moeten maken. Dat is hier denk ik wel gebeurd.
De eigenaresse van Mae Lai Tong komt tegen me zeggen dat Silver Flower veel geluk heeft dat wij haar gekocht hebben. Ze vind dat ze heel slecht door haar mahouts is behandeld en weet dat een olifantenleven in het Elephant Nature Park een paradijs is . De mahouts maken haar hoofd schoon om de wonden te behandelen, hierdoor is goed te zien dat ze echt helemaal open ligt. Door alle vuiligheid zijn de wonden gaan infecteren. Boven op haar hoofd zitten tussen alle littekens ook open wonden. En links op haar voorhoofd zit een diep gat van de haak, waar het pus uitloopt. Na veel eten en een beetje wennen, worden haar wonden goed schoongemaakt en gedesinfecteerd. Dan laten we haar maar even met rust. Als ik Silver Flower daar zo vredig zie staan, wordt ik helemaal blij en trots. Hier doen we het allemaal voor! Ik beloof haar dat we morgenochtend snel terugkomen met nieuwe bananen. Binnenkort stoeit ze met de jonge olifantjes van het Elephant Nature Park. De eerste stap naar haar vrijheid is gezet!
