Scherpe haken, zwarte zonnebrillen
Silver Flower blijkt in een erg moeilijk te vinden rijstveld te staan. Na een speurtoch met veel telefoneren, vinden we de eigenaar met twee macho mahouts. Met scherpe haken, zwarte zonnebrillen, gouden kettingen en ruikend naar alcohol stappen ze in hun pickup om ons voor te rijden. Na een hobbelige tocht door het dorre landschap van kaalgekapt land en opgedroogde rivieren, vinden we Silver Flower in net zo’n kaal rijstveld.
Dit keer hebben we gelukkig wel bananen bij ons. Ze zit weer onder de modder. Tussen de opgedroogde stukken modder door, zien we veel vers bloed zitten. Ze blijkt erg hongerig te zijn. Met de ene bananentros nog in haar mond, pakt ze de volgende alweer met haar slurf aan. Twee grote zakken bananen en een zak komkommers eet ze achter elkaar op. Ananas is nog te hard voor haar. Ze pakt de ananas wel aan maar perst ze alleen in haar mond uit om het sap te drinken. De schil en harde stukken spuugt ze uit. Als ik over de prijs begin, beginnen de twee macho mahouts te schreeuwen. De eigenaar zegt niet zoveel. Ze lijken voorlopig niet te willen zakken met de prijs. Ze willen nu een prijs hebben, die nog hoger is dan de prijs die ze op het festival noemden. We doen een nieuw bod en laten de eigenaar er over nadenken. Met deze mahouts erbij, valt er toch niet te onderhandelen. Vlak voordat we weglopen, bindt de eigenaar haar voorbenen met de ketting strak aan elkaar. De ketting wordt aan een boom vastgezet. Als we vragen waarom ze dit doen, zegt de eigenaar dat ze zo niet te snel haar stukje land kaal kan eten. Hij laat een dood klimop-achtig plantje dat daar op de grond groeit zien en zegt dat ze dit lekker vindt. Ik vertrouw deze mensen absoluut niet. Het liefste haal ik Silver Flower hier vandaag nog vandaan. Het duurt vervelend genoeg nog een week of twee voor we de vergunningen rond hebben. We proberen nu een mooie plek en goede verzorgers te vinden, waar we de drie olifanten met een gerust hart samen kunnen achterlaten.
