Silver Flower: liefde op het eerste gezicht
Langs een vijvertje achter op het terrein van het olifantenfestival van Surin komt een jonge olifant schreeuwend op me af rennen. Met paniek in haar ogen stopt ze vlak voor me. Een lichaam vol littekens en wonden. Ze voelt koud aan en trilt over haar hele lichaam. Ze kan niet veel ouder zijn dan zes jaar, maar haar gezicht ziet eruit als dat van een zestigjarige. In plaats van speels en eigenzinnig is ze angstig en opgefokt. Vooral haar voorhoofd laat zien dat ze flink met de haak is bewerkt,. haar oren vertonen infecties. Als ik mijn handen op haar gezicht leg, kijkt ze me met een indringende blik aan. Ik voel haar trillen, ze ademt onrustig. Het lijkt of ze me iets wil zeggen, een noodkreet, help me!. Voor mij is het liefde op het eerste gezicht. Ik beloof haar in stilte dat ik haar een beter leven ga bezorgen.
De rest van het festival staat ze in de volle zon aan een veel te korte ketting. Omdat ze zo gestresst is, loopt ze steeds rondjes om haar bevestigingspunt. De ketting komt strak om haar voet te zitten. Als ik bij haar ben, pakt ze met haar slurf de ketting op en laat hem voor mijn voeten vallen. Maak me los! Zo afhankelijk en gekwetst ze gisteren was, zo boos is ze nu. We spreken met de mahout af dat we hem die middag thuis zullen bezoeken.
Pas in de avond komt hij aanrijden, vergezeld door een vrouw die behangen is met ivoren sieraden. Hij vertelt dat Silver Flower direct weer de training is ingegaan. Na de verwarring van het festival in Surin heeft hij haar dus direct bij het trainingskamp afgeleverd. We proberen te onderhandelen over de prijs. Hij blijft bij zijn vraagprijs, die te hoog is. Lee bekijkt de papieren van Silver Flower en komt er achter dat deze man de eigenaar niet kan zijn. We besluiten naar hem op zoek te gaan.
Maandag gaan we eerst langs het dierenregistratiekantoor om de papieren te controleren. Silver Flower blijkt geregistreerd te zijn, inderdaad met een andere eigenaar. De ambtenaar vindt het verstandig dat we de papieren controleren en wil ons graag verder helpen.
’s Middags ontmoeten we de echte eigenaar in zijn dorp. We hopen dat hij een redelijke prijs vraagt, maar helaas is hij dronken van de rijstwijn, en is de prijs nog veel te hoog. Maar hij zal met zijn familie overleggen. Ook zegt hij dat Silver Flower niet meer getraind wordt. Zijn vrouw is ziek, daarom kan hij haar niet meer onderhouden en staat ze in een rijstveld. De lokatie van rijstveld en trainingskamp zijn hetzelfde, dus we besluiten daarheen te gaan. De mahout wordt opgetrommeld en hij rijdt met ons mee.
We vinden haar op een mooie plek in een rijstveld. Ze komt naar ons toe. Ze heeft bloed langs haar oren en op haar gezicht. Er zitten bovendien scherpe houten pinnen achter haar oren, onzichtbaar voor de buitenwereld. De pinnen worden gebruikt bij de training, om olifanten af te leren links en rechts lekkere hapjes van bomen en struiken te grazen als ze onderweg zijn. Terwijl ik haar begroet, kan zij haar hoofd dus niet eens bewegen. Misschien heeft haar eigenaar haar naar deze plek gehaald om een goede indruk te maken, maar het is duidelijk dat ze midden in de training zit. Als dat nog een maand duurt, is ze straks echt helemaal afgestompt.
Ik bevind me nu op haar terrein. Zij neemt de leiding. Ik ga op een kei zitten en beweeg me niet. Heel voorzichtig komt ze me onderzoeken. Steeds dichterbij en diep snuivend met haar slurf. Als ik mijn hand op haar slurf wil leggen, trekt ze zich terug: blijf van me af, nu is het mijn beurt. Ze komt vlak naast me staan, met haar mond wijd open. Ik laat haar haar gang gaan. Ik vertrouw haar, ook al zit ze in een traumatiserende training. Ik hoop dat ze mij ook begint te vertrouwen.
De mahout ondertussen zal het allemaal worst zijn, hij blijft op hetzelfde hoge bedrag zitten. Is ook niet zo gek,met al die belangstelling uit het rijke westen.. Ik besluit het nog even te laten rusten. We hebben de papieren, adressen en telefoonnummers. Die nacht denk ik steeds aan Silver Flower.Waarom hebben we geen bananen voor haar meegenomen? Had ik niet stiekem die houten pinnen achter haar oren moeten omdraaien? Dan had ze die middag misschien wel zonder pijn kunnen rondlopen. Maar dan hadden we het vertrouwen van de mahout ook verloren en de kans verkleind haar vrij te kopen. Ik troost me met de gedachte dat we haar hoe dan ook binnenkort een beter leven kunnen bieden. Dat we Silver Flower in december gaan halen, staat voor mij vast.
Silver Flower bij rijstveld
Pin achter het oor van Silver Flower
Olifant brengt geld binnen op het festival in Surin
