Logistiek overleg
Op kantoor probeer ik met Mr. Lee de route zoveel mogelijk uit te stippelen. Van Surin nemen we twee trucks voor de olifanten naar Ayuthaya. We proberen nu alvast in te schatten welke wegen we kunnen nemen, waar we kunnen overnachten en op welke stukken we een truck moeten nemen. Als we straks op verkenningstocht gaan, beslissen we de definitieve route pas. Het kan goed zijn dat we op de voorlopige route bruggen tegen komen waar de olifanten niet overheen durven. Of dat het een asfalt weg is, waar we de olifanten niet willen laten lopen. We bekijken alle checkpoints, waar we aparte papieren voor moeten hebben. Het stuk van Surin naar Ayuthaya, voordat de tocht begint, moet in ieder geval met de truck. Daarnaast beslissen we om van Lopburi naar Phichit een truck te nemen omdat de afstand te groot is maar ook de afstand tussen de dorpen. Voor de olifanten zou dit te zwaar kunnen worden en bovendien lopen we kans dat we zonder bananen of water komen te zitten. Dan kunnen we extra tijd nemen rond Sukhothai en Tak. Over dat gebied kunnen we drie weken doen en hoeven we in principe niet meer dan een uurtje per dag te lopen. Van Lampang naar iets voorbij Chiang Mai nemen we ook een truck, drukke grote wegen of door de bergen, met alle risico’s van dien. Safety for our elephants first, zegt Mr. Lee. Klinkt heel goed. We maken berekeningen met afstanden en tijden. Uiteindelijk hebben we een goed voorlopig reisschema van twee maanden, waarin we veel tijd hebben om te ontspannen en we ons niet hoeven te haasten. Als we het over de wandeling hebben, kan ik bijna niet geloven dat het straks echt allemaal gaat gebeuren. Vooral nu iemand anders ineens zegt dat hij contact opneemt met een tempelleider om alvast aan te kondigen dat we eraan komen en dat ze voor een mooie plek en veel bananen moeten zorgen! Zou het straks echt gaan gebeuren??
