Chiang Mai Night Safari
Lek heeft op de kaart van Chiang Mai laten zien waar ik de meeste kans heb om straatolifanten te vinden. Ik moet de superhighway afrijden ten zuiden van Chiang Mai, in de buurt van het vliegveld. Goed kijken onder viaducten en letten op donkere veldjes, bij vuilnishopen langs de snelweg. Ze zegt dat ik van de week een van de chauffeurs kan vragen om me het gebied te laten zien. Maar het is nu toch avond, dus ik stap direct op de scooter en ga zelf op zoek. Eerst probeer ik zoveel mogelijk langs de superhighway te rijden, om alle viaducten te zien. Ik speur de hele omgeving af, totdat ik totaal verdwaald ben. Ik denk dat ik overal olifanten zie, maar het blijkt steeds iets anders te zijn. Ik kijk overal of ik olifantenpoep zie liggen, ergens een truck met olifantenvoer zie of een verstopte vuilnisberg met olifanten. Ik probeer ze zelfs te ruiken, maar dat heeft weinig zin: na twee uur in dit drukke verkeer, zit mijn neus vol met uitlaatgassen. Ik heb er hoofdpijn van gekregen en mijn rug begint pijn te doen van de scooter. Op de superhighway, voel ik me tussen alle auto’s en trucks totaal belachelijk. Denk ik nou echt dat ik hier een olifant zal vinden? Twee uur rondjes rijden op de snelweg, het slaat werkelijk nergens op. Ik begin ook steeds harder te rijden en boos op mezelf te worden om deze belachelijke actie. Had ik nou maar niet zo ongeduldig geweest en gewacht zodat we met de auto konden gaan. Maar dan ineens op de weg onder de superhighway, zie ik een olifant tussen het drukke verkeer. Of toch niet? Ik trap direct op mijn rem, vergetende dat ik op een snelweg rij. Ik moet doorrijden tot de volgende afslag. Dat blijkt een eenrichtingsweg te zijn. Ik probeer eerst een stukje met de scooter door de berm te rijden maar laat dan de scooter achter en ren naar de plek waar ik de olifant zag. En ineens sta ik oog in oog met een olifantje van vijf jaar oud. Een plasticzak als reflector aan zijn staart gebonden, zakken bananen op zijn rug. Ik begin foto’s te maken. De mahout en fruitverkoopster zijn blij dat er eindelijk een toerist is. Helaas spreken ze geen engels. Met mijn paar woordjes Thai kan ik vragen hoe de olifant heet en hoe oud hij is. De mahout spreekt toch wel een paar woordjes engels: you want elephant ride? Ik sta versteld: Hier in de berm?? Zouden mensen dit echt doen? In een fractie van een seconde heeft hij zijn olifant op de grond liggen en vraagt of ik op wil stappen. Nee! Wat erg dat ik ervoor zorg dat de olifant nog meer te verduren krijgt. Ik bied de olifant mijn excuses aan en beloof hem dat ik heel erg mijn best zal doen om hem en alle andere straatolifanten te helpen. En dat er een dag komt dat hij terug in de natuur is, met allemaal andere olifanten en dat hij dan niet meer hoeft te werken. Nog even volhouden, vriend. Op de terugweg zie ik alle verkeerslichten vervagen door mijn tranen. En ik verdwaal waardoor ik midden in de nacht terug ben. Zou dit de populaire Chiang Mai Night Safari zijn?
