Op zoek naar bedelende olifanten in Chiang Mai
In een restaurant hoor ik van iemand dat hij een olifant in Chiang Mai heeft gezien. Aan de voet van de trappen naar de tempel op de berg Doi Suthep. De volgende ochtend vertrek ik op de scooter richting de berg. Halverwege begint de motor oververhit te raken en de motor begint te sputteren. Ik heb ook geen idee hoe ver het nog is. Ik rij dus maar een stukje terug naar een andere tempel. Daar vraag ik wat mensen of ze een tempel op de berg weten waar ook een olifant te vinden is. Jawel! Het is 20km hogerop, dat ga ik op de scooter onmogelijk redden. Ze besluiten ook te gaan en zouden het erg leuk vinden als ik met hun mee zou ga. We parkeren een stukje voor de drukte en lopen richting tempel. In de verte zie ik de olifant al staan.
Precies naast de trappen richting tempel staat een bul van ca. 13 jaar oud op een stuk beton aan de ketting. Voor 10 Baht kan je hem 3 stukjes bamboe geven. Ik neem foto’s en bekijk de olifant goed. Hij schut gestrest met zijn hoofd heen en weer en reageert agressief op de mensen die voor hem staan. Zijn voet waar de ketting om zit, hangt steeds in de lucht om zoveel mogelijk ruimte te hebben. De ketting is ca. 30 cm lang. Zijn nagels zijn kapot en geïrriteerd van het beton.
Er staan een paar Amerikanen voor de olifant te joelen. Als ze weg lopen, geeft een mij nog de tip: ask the guy to let him do the harmonica, it’s awsum! No thanks! Ik zie hoe snel hij ademt en de blik in zijn ogen. Strak en agressief. Alsof hij die joelende toeristen het liefst met zijn slagtanden woest naar achteren zou duwen. Een Thaise man gaat als show heel hard aan zijn slurf trekken, waardoor er meer toeristen omheen komen te staan en de olifant nog agressiever wordt. Ik zie elke spier in zijn lichaam gespannen staan. Als de mahout met z’n haak naar zijn olifant zwaait, krimpt de olifant even in elkaar. Hij weet maar al te goed wat die haak kan veroorzaken. De open wond op zijn voorhoofd, toont aan dat de haak regelmatig gebruikt wordt.
De mensen met wie ik ben, vertellen me dat de olifant uit Surin komt. Sinds een maand of drie is hij nu hier omdat de eigenaar zijn olifant in Surin niet meer kon onderhouden. Hier bij de tempel heeft de olifant in ieder geval genoeg te eten en komt er ook nog wat geld binnen. De olifant staat hier nu dus dag en nacht aan de ketting te bedelen. In de volle zon, geen water, geen andere olifanten, geen groen binnen slurfbereik. Ik moet er niet aan denken dat Hope of Jungleboy ooit zo zouden eindigen. Dit leven is gewoon niet voor te stellen voor de jonge olifanten uit het park. Ik twijfel of ik moet klagen bij de monniken. Als de monniken zeggen dat de olifant daar niet mag bedelen, is het snel afgelopen. Maar waar moet deze olifant dan heen? Grote kans dat hij dan ’s nachts de stad in wordt gehaald. Hier heeft hij in ieder geval te eten en hopelijk nachtrust. Eigenlijk zou heel noord Thailand Elephant Nature Park moeten zijn. Ik geef het door aan Lek. Hopelijk is er straks genoeg geld en ruimte om ook deze olifant een plek te kunnen bieden in het park.
